De kerselaars

Soms ga ik gewoon even aan mijn schrijftafel zitten met mijn pen en mijn schrift open, neem ik mijn bijzondere haikuteletijdmachine en verplaats ik mij in tijd en ruimte. Zo vertoefde ik een poosje iets vroeger weer in het voorjaar en zag ik opnieuw de kerselaars bloeien. Overnieuw, zoals mensen soms zeggen. Vandaag zijn die allemaal al uitgebloeid. Maar dankzij haiku kun je ze toch nog zien, bijna tastbaar soms. Niet?

Eerst het sneeuwklokje,
dan de krokus en dan pas
de kersenbloesems.

De kersenbloesems;
je kunt er alleen omheen
via de stadsring.

Kerselaar in bloei;
er voorbij merk ik dat ik
mijn adem inhield.

Ook kersenbloesems
worden nat als het regent.
De voorjaarsbuien.

Door voorjaarsregen
opnieuw in de verf gezet.
De kersenbloesems.

Niet durven kijken
naar de kers met zijn bloesems.
Bang dat ze weg zijn.