Geruststelling

Zonet verliet hij
het bos en het bos ziet er
nog hetzelfde uit.

Is dat geen geweldige geruststelling? Laat een mens een paar honderd jaar van de planeet verdwijnen en je ziet niet eens meer dat hij hier ooit was. Tenzij je onder de nieuwe woeker en weelde gaat krabben of graven.

In deze haiku zit ook nog iets dat je niet mag uitleggen. Want leg je het uit, dan is het weg. Je mag het alleen voelen. Het heeft te maken met het contrast tussen oneindigheid en eindigheid.

Of zegt deze haiku misschien op subtiele wijze dat we schrik moeten hebben elke keer dat er een mens een bos in gaat? Schrik om wat hij er kan uitrichten?