Emotie

Onze westerse poëzie is door de band genomen een stuk emotioneler dan de oosterse poëzie. Of misschien moet ik zeggen dat de oosterse poëzie op het eerste gezicht minder emotioneel lijkt. Want er zit wel degelijk heel wat emotie in, maar die emotie wordt eerder impliciet toegevoegd door de bijkomende en onderliggende gevoelswaarde en emotionele betekenis van hun woorden of woordencombinaties. De Japanse taal bijvoorbeeld heeft dat veel meer dan onze taal. De emotie wordt dus meer gesuggereerd. In onze westerse poëzie voegen wij aan een gedicht de emotie veeleer toe door ze expliciet te (ver)noemen.

Is het dan een goed idee om onze haiku’s een wat meer westers tintje te geven door er wat meer expliciete emotie aan toe te voegen en haiku op die manier dichter bij de westerse poëziebeleving te brengen? Het is een moeilijke discussie en ieder moet dat voor zich uitmaken. Zelf experimenteer ik daar weleens graag mee in sommige haiku’s om dan later te ervaren en te beoordelen of het een goed idee was of niet. Hoe dan ook: het blijft erg persoonlijk.

Hierbij twee haiku’s waar een meer directe emotie is aan toegevoegd, waardoor ze misschien iets meer westers aanvoelen. Het zou een idee kunnen zijn om meer directe emotie aan de haiku toe te voegen naarmate de dichter ook meer emotioneel bij het tafereel betrokken is. Voor mijn allerliefste:

Strelend met water
geeft ze tederheid een kleur.
Haar aquarellen.

Met amper wat kleur
schildert ze de tederheid.
Licht is haar gezicht.

En wil je die tederheid ook eens zien, dan kun je hier haar aquarellen bekijken (klik of tik op het beeld voor een tweede reeks).