Dagboekuittreksel

We stapten door een plas, merkten dat pas toen onze schoenen nat werden, waarna iemand mij vroeg: Herlees je later nog je eigen haiku’s? Ik antwoordde: Als een dagboek.

door Geert De Kockere

Het leuke aan haiku schrijven is ook nog dat elke haiku heel vaak vanzelf een soort dagboekuittreksel wordt. Ik maak het dikwijls mee — zeker in de apps die mij at random één van mijn haiku’s opnieuw laten lezen — dat ik het haikumoment herken en het terzelfdertijd ook herbeleef. Haiku is een vorm van poëzie met directe wortels in je eigen leven. Een haiku ontstaat namelijk zo goed als altijd vanuit een eigen en heel concrete ervaring, een haikumoment, iets wat je meemaakt, beleeft, ziet, hoort, ruikt, proeft, voelt.

ZENUWBAAN

Als je dan jaren later die haiku herleest, herbeleef je ook het moment. Het voelt alsof er een directe zenuwbaan loopt vanuit je hoofd naar dat ene heel concrete moment, soms diep in het verleden. Maar plotseling is het daar door die haiku weer, even helder en momentaan als toen. En je glimlacht.

Een verklaring daarvoor is niet alleen te vinden in het feit dat haiku een concrete en persoonlijke belevenis beschrijft, maar ook in de beperktheid van de haiku. Het beschreven moment is in tijd zo kort, één ogenblik maar, dat het veel makkelijker is om het je nadien levendig te herinneren dan een grote gebeurtenis. Van een heel feest of een lange wandeling gaat door de jaren heen veel verloren, waardoor er slechts alleen nog een vage herinnering overblijft, een soort schaduwbeeld van de eigenlijke gebeurtenis toen. Maar een haiku is een flits, één enkele en vaak sterke indruk, die je bij het herlezen ook makkelijker en haast weer even sterk voelt.

Haiku schrijven dus als het onbewust en alleszins onbedoeld bijhouden van een dagboek van leuke of bijzondere momenten uit je leven. Je legt voor altijd voor jezelf vast wat je hebt meegemaakt en vaak zijn het ook mooie momenten.