Tanshuku

Ook van tanshuku’s kun je natuurlijk versies maken. Zo hoorde ik een vink in de tuin. Maar hij had wat moeite met zijn lied, leek het einde vergeten te zijn. Hij begon wel zoals het hoorde, maar de suskewiet kwam maar niet. Telkens opnieuw.

Ik maakte er twee versies van. Ze zijn heel verschillend. Ik denk dat ik een lichte voorkeur voor de tweede versie heb. Vandaag toch.

De vink probeert,
probeert …
vergat hoe
’t verder moet.

Het begin is juist.
Maar de rest is kwijt.
De vink.

Tanshuku

En wijl ik aan de waterkant van mijn gedachten zat, streek ineens ook een schrijvertje neer. Telkens als ik zo’n schrijvertje op een poel, vijver of waterplas bezig zie, probeer ik te volgen en te achterhalen wat het schrijft. Maar ik zie niets. Twee variaties van een tanshuku.

Zijn blauwe vulling
allang leeg.
Het schrijvertje.

Maar schrijvertje toch,
vul toch eens
je inktpatroon!

Tanshuku

Kijk,
iemand
bond zijn vlieger
aan die duin daar vast!

Het mooie aan de nieuwe vorm van de tanshuku is dat je zelf de indeling in regels mag bepalen en dat doen zoals dat volgens jou het mooist past. Daarmee kun je dan typografisch gaan spelen. Zoals ik bij deze tanshuku deed. Ik schikte de inhoud zodanig in regels dat je er mits wat verbeelding een duin kunt in zien of misschien zelfs een opstijgende vlieger. Niet? Draag er alleen zorg voor dat je tanshuku wel makkelijk blijft lezen. Maak dus geen vreemde regelsprongen.