Avond

Naast La Contessa,
ook slapend nu een meerkoet.
Avond aan de kaai.

Aan het eind van een schrijfdag is het altijd rustgevend om nog even langs de kaai in Turnhout te wandelen en te zien hoe mens en dier hier op het water tot rust komen. Nu het al vroeger donker is, valt alles hier ook vroeger stil. De zwanen, de waterhoentjes en de meerkoeten zoeken een slaapplek tussen de boten, de mensen erin. Die watervogels zijn kleine wezentjes tussen de soms luxueuze jachten. Maar kijk, zij zoeken gewoon een beschut plekje tussen de boten, steken hun snavel tussen hun pluimen en zijn vertrokken. Wij daarentegen met ons vaak belachelijk vertoon …

Gisteren maakte ik er ook een haast schilderachtig sfeerbeeld van.

De rijstkorrel

Ons vader; met nog
één rijstkorrel in zijn baard
lijkt hij plots ouder.

Over deze haiku schreef ik een HaikuFAQ of Funny Answered Question (een idee over haiku vertrekkende vanuit een concrete vraag). Hier te lezen.

Senryu

En nog eentje, om met een glimlach te gaan slapen:

Tussen Bachs Suites,
ook vijfhonderd gram gehakt.
Spotify staat op …

Gezien deze haiku wat spot (whats in a name?) met de kleine kantjes van de mens, mag je hem een senryu noemen, het schertsende broertje van de haiku. Hij illustreert ook het grappige van haiku: eigenlijk deed ik hier niets anders dan gewoon opschrijven wat ik op een bepaald moment hoorde. Maar het komt er wel op aan óm het te horen. En dan vooral ook te denken: Hey, dit is bijzonder, dit is grappig!

Groeten

Ik schreef vanmorgen nog eens een Issa’tje. Kobayasi Issa (1763-1827) is één van de vier grote haikumeesters uit het Japanse literaire verleden. De minzame dichter, noem ik hem graag. En geheel tegen de geclaimde (westerse) regels van haiku in, schreef Issa vaak haiku’s vanuit de ik-persoon. Meer zelfs, hij gebruikte in een haiku weleens zijn eigen naam. Alsof hij uit zichzelf trad en zichzelf dan vanuit een bepaald perspectief observeerde, bekeek en niet zelden relativeerde of zelfs om zichzelf grapte. Een Issa’tje dus:

Zondag; wat licht is,
waait ook licht aan mij voorbij.
Geert groet de dingen.

Kyowatori

Vandaag
een wielewaal;
maar mijn boom
wordt al kaal.

Het is inmiddels lang geleden dat ik nog eens een kyowatori postte. Het is een boeiende, nieuwe haikuvorm om via een vogel en de eigenschappen of gedragingen van die vogel iets over jezelf te vertellen of te schetsen hoe je je op het moment voelt zonder het expliciet te zeggen.

Om dat als lezer te vatten, helpt het natuurlijk om wat kennis over vogels te hebben. Voor wie dat niet heeft, is het altijd boeiend om over de vogel uit de kyowatori eens iets op te zoeken. Zo kan de kyowatori ook een aanleiding zijn om iets meer over een vogel te leren.

WIELEWAAL

Een wielewaal is een schuwe vogel die zich zelden laat zien en het liefst verscholen in een boomkruin zijn helder lied zingt. Alsof hij zijn lied belangrijker acht dan zichzelf, ook al is het een prachtige vogel in al even heldere kleuren: felgeel met zwart en een rode snavel. Maar ach, in de herfst, als de bladeren vallen … Aan jou nu om met deze gegevens de kyowatori dieper te lezen.